Het onderstaande gedicht heb ik geschreven toen ik opgenomen was in het Sorteria huis. Dit is een plek voor jonge mensen met psychoses. Ik werd midden in de nacht wakker en kreeg inspiratie voor het gedicht.
Omvergeblazen
Omvergeblazen
In 1x ingegooid alle glazen.
Weer beland in het Soterio huis.
Ver van mijn ‘normale ‘ ‘levendige’ leven.
Ver van mijn thuis.
Alles weer opnieuw opbouwen,
En rouwen,
om wat geweest was.
Ondanks dit verdriet blijven vasthouden
aan de hoop.
Blijven hopen op wat nog komt,
Hoe ver het nu ook lijkt en ik kijk,
De ‘oude’ Dewi komt terug.
Omvergeblazen
Niet door de wind of door de Geest.
Maar door de sluiperende psychoses.
Psychoses die lichaam, ziel en geest
in 1x aantasten.
Dromen die alleen maar dromen blijken te zijn.
Hoe ga ik hiermee om?
Alles hoe het was lijkt in 1 klap een illussie,
zo krom.
Nee, hierin blijf ik niet hangen en ik blijf
voor wie ik was,
En nog meer blijf ik vechten voor
wie ik zal zijn in de toekomst.
Ik ben een vrouw door God geschapen
En de dromen in mij, zijn niet uit te roeien.
Want in Zijn Liefde wil ik blijven groeien en bloeien.
Omvergeblazen
In 1x van mijn vertrouwde plek
En dat voor de vierde keer op rij.
Die stomme psychoses horen helemaal niet bij mij.
Dit pas niet bij wie ik was,
En de droom dat ik ooit volledig genas.
Het past niet bij het beeld wat ik heb van mijn God.
Alles lijkt onzeker,
waarom weer zulke diepe dalen.
En het gevoel van alweer falen.
Daar waar ik zo hart voor ging
weer moeten loslaten,
voor het accepteren van psychose ding.
En weer had ik niet aan zien komen.
‘Plots’ ‘Klap’, zo onverwachts.
Ik blijf niet in dit dal hangen,
maar ben vastbesloten
om door te lopen,
En om nooit los te laten te blijven hopen.
Omvergeblazen,
Ondanks dat mijn leven overhoop schijn te liggen,
Weet ik zeker dat mijn God van mijn houdt,
Weet ik zeker dat mijn familie van mij houdt
Weet ik zeker dat ik geliefd ben door vrienden.
En dit alles is meer waard dan goud.
Soms denk ik ondanks dit
dat ik alles bij moet stellen.
Mijn dromen, verlangens en wie ik zal zijn in de toekomst.
1 ding is zeker, de duivel is meer bang
voor mijn toekomst dan die ik was in mijn verleden.
Soms lijkt hij te vergeten,
dat alleen mijn God kan oordelen,
En daar ben ik vrij van.
Ondanks mijn tekortkomingen en kwetsbaarheden,
ben ik Zijn geliefde dochter in wie Hij een welbehagen heeft.
Omvergeblazen,
Zo blijkt het te zijn.
Maar ik ben absoluut geen slachtoffer van mijn ziekte.
Ik ben en blijf een vrouw met een visie.
Beschermd door Zijn Liefde,
Beschermd door het bloed van Jezus.
God heeft mij lief,
Zelfs al heb ik moeite om mijzelf
op zulke momenten lief te hebben.
Zijn Liefde is groter dan dat.
En ik kan niet wachten tot de grote dingen.
die God voor mij heeft.
Mijn toekomst ligt volledig in Zijn hand.
Daar vertrouw ik op,
Met hart , ziel en al wat in mij is,
Ik geef de moed niet op…”
DMC
In de periode dat ik het gedicht omgeblazen schreef, kreeg ik deze bijbeltekst op mijn hart.
“Verblijd U niet over mij, Vijandin”
want als ik gevallen ben,
zal ik weer opstaan.
Als ik in de duisternis zit,
is de Heere mij een licht”.
Micha7:8-11